روابط مهم بین افراد و مکانها غالباً در هنگام جابجایی اجباری قطع می شود و بسیاری از پناهندگان را به سمت احساس احساس از دست دادن ، اندوه و بی نظمی سوق می دهد که می تواند بر سلامتی آنها تأثیر منفی بگذارد و مانع اسکان مجدد آنها در یک کشور جدید شود. در حالی که ادبیات گسترده ای در مورد تأثیر منفی ای که جابجایی ها می تواند بر زندگی افراد و جوامع دیپلماسی داشته باشد وجود دارد ، اما در مورد چگونگی مقابله با پناهندگان پیشین ممکن است با ساخت دلبستگی های جدید به اماکن ، کمتر مورد توجه قرار گیرند. تسویه حساب این مقاله با بهره گیری از یک پروژه تحقیقاتی چند حسی با تمرین کنندگان اسکان و مهاجران زن سابق در نلسون ، آوتاروآ نیوزلند ، به بررسی چگونگی آشنایی طرح های محلی افراد با محیط های اجتماعی ، ساخته شده و طبیعی آنها و چگونگی ساختن پیوستن به مکان های منحصر به فرد با کاهش استرس و اضطراب و تقویت احساس امنیت ، استقلال و تعلق.