در این مقاله ، ایده غیر مکانی آگوئه به عنوان نقطه عزیمت برای توسعه درک عمیق تر پدیدارشناختی از دو نوع تنظیمات گردشگری: فضاهای وحشی و فرودگاه ها مورد استفاده قرار می گیرد. در حالی که مکان و غیر مکان به عنوان مفاهیم تطبیقی ، قطبی مفید در مورد مادیات و تجربیات ذهنی مفید است ، از این سؤال که این فضاهای خاص مانند چه چیزی می تواند به خم شدن و محدودیت آنها توجه داشته باشد ، نشان دهنده پتانسیل عمد در نیت تجربیات مکان است. در حالی که قصد عمد هنوز مورد توجه زیادی در بحث صنعت یا بحث های علمی جهانگردی قرار نگرفته است ، برای تجربه جهانگردی کاملاً مهم است ، زیرا یافته های ما درمورد راهکارهای پیوستن مسافران و مصرف مکانهای (غیر) و همچنین مذاکره ، فتح می کند. و آنها را گسترش دهیم