ادبیات مربوط به ریسک به طور ضعیف به رفتار سازمانی ، فرآیندهای سیاسی و جنبش های اجتماعی می پردازد. این احتمالاً به دلیل تمایل به مشاهده ارزیابی و مدیریت ریسک به عنوان کارهایی است که نیاز به تصمیم گیری منطقی و منطقی دارد و نه به عنوان مکان برای رسیدگی به موضوعات قابل قبول و مشارکت عمومی. با این وجود ، وجود خطرات مدرن ضرورت دموکراسی مبتنی بر حقوق را افزایش می دهد و مستلزم تعهد تجدید شده به حقوق برابر در گفتگوی عمومی و افزایش حقوق شهروندی در یک محیط تصمیم گیری مشارکتی ، جمعی و تعاونی است. در این مقاله استدلال می شود که خطرات باید از نظر پیامدهای سیاسی و اجتماعی آنها ارزیابی شود و نه صرفاً از نظر اثرات احتمالی بر سلامتی و محیط زیست انسان.