در طول عمر سانتیاگو رامین یون کژال ، دو بنای یادبود برای او در مادرید بنا شد. با این حال ، Cajal خود را از حضور در مراسم تحلیف آنها به دلایلی که تاکنون توضیح داده نشده است ، معاف کرد. بنابراین گزارش حاضر به بررسی زمینه های سیاسی و شرایط شخصی است که ممکن است رفتار وی باشد. اولین بنای تاریخی چشمه ای در پارک ال Retiro است ، اثر مجسمه ساز ویکتوریا ماچو ، که در سال ۱۹۲۶ در جریان یک تقابل بزرگ بین روشنفکران مترقی و پزشکان علیه دیکتاتوری میگوئل پریمو د ریورا افتتاح شد. در یک بیانیه رسمی مطبوعاتی ، برای کسانی که اقدام به تحلیف دوم (غیرقانونی) کردند ، حکم زندان داده شد. دومین بنای تاریخی در سال ۱۹۳۱ ظاهر شد ، تقریباً یک ماه پس از تأسیس جمهوری دوم اسپانیا. این مجسمه تمام بدن ، به ارتفاع ۳ متر (در حدود ۱۰ فوت) در یک پایه محکم باریک ، توسط دانشجویان پزشکی تأمین شد و توسط لورنزو دومونگوئز ، دانشجوی پزشکی شیلی ساخته شده است. ارتفاع و نازک بودن آن بعید است که این لقب “مداد” را به دست آورد. در حال حاضر ، ورودی کلاس قدیمی Cajal در دانشکده پزشکان مادرید است. بازرسی نزدیکتر شکستگی را نشان می دهد که احتمالاً در طی بمبگذاری هایی در سال ۱۹۳۶ در قطعات شکسته شده است. احتمالاً سنگ آهک Novelda که در ساخت آن استفاده شده است و قرار گرفتن در معرض عناصر نیز ممکن است تا حدودی خراب شدن آن را توضیح دهد. در فاصله چند متری ، مجسمه دوم ، ظاهراً همانند اصلی ، در سال ۱۹۹۸ افتتاح شد. بهانه های سیجال برای عدم حضور در مراسم تحلیف هر دو بنای تاریخی وی ، ممکن است توضیحات متفاوتی داشته باشد. در مورد چشمه ، احتمالاً این یک ژست همبستگی در برابر کسانی بود (که بسیاری از آنها پزشک بودند) که مخالف دیکتاتوری بودند ، در حالی که ، هنگامی که The Pencil افتتاح شد ، Cajal 79 ساله بود ، و محدودیتهای جسمی او ممکن بود دلیل عدم توانایی وی در حضور در مراسم بنابراین ، با توجه به بافت سیاسی متفاوت که در آن هر افتتاحیه صورت می گرفت ، احتمالاً نگرش Cajal مطابق با سیاست او ، بلکه نتیجه ضعف های مربوط به سن او بود.