شهرها غالباً دارای ویژگیهای منحصر به فرد زمین شناسی (ژئورهیتا) هستند ، اما دانش مربوط به توضیحات آن هنوز محدود است. جغرافیای شهری را می توان به عنوان موجودیت اشیاء زمین شناسی منحصر به فرد ، فرآیندهای زمین شناسی و تکه هایی از محیط زمین شناسی در مناطق شهری و در مجاورت نزدیکی شهرها تعریف کرد که به دلیل ارزش علمی ، آموزشی و گردشگری دارای اهمیت زیادی برای جامعه مدرن هستند. موجودی ژئوآرژیت شهری شیراز (شهری بزرگ در استان فارس در جنوب غربی ایران) امکان توصیف چندین ویژگی جغرافیایی درجا و برون مرزی را فراهم می کند: ۱) دو ژئوسایت دو منظره (سایت هایی با نمای پانوراما از زمین های زاگرس و زمین شناسی سازندها) ، ۲) دریاچه نمک ماهارلو با خصوصیات هیدرولوژیکی و ژئوشیمیایی آن ، ۳) نمونه های زمین شناسی در مجموعه های موزه و اشیاء هنری موزه (حک شده های سنگی و مجسمه ها) با خصوصیات سنگی و بقایای فسیلی فراوان ، و ۴) سنگ های طبیعی تزئینی (با چاه پوسته های قابل مشاهده از مهرگان فسیلی) در نمای ساختمان و نیمکت های خیابانی به نظر می رسد که این جغرافیای شهری منبع مفیدی برای دانشمندان ، مربیان و زمین شناسان است. پیچیدگی ژئوآرژیتای شیراز با ترکیب آن با میراث تاریخی و فرهنگی و همچنین با وجود چندین نوع و شکل ژئوشیمیایی مشخص می شود. از جغرافیای شهر شیراز می توان برای متنوع سازی صنعت گردشگری محلی استفاده کرد. همچنین باید به عنوان مؤلفه ای از سیستم اجتماعی- زیست محیطی شهر و عامل مؤثر در محیط شهری و ادراک خیابان ها در نظر گرفته شود.