این مطالعه به بررسی چگونگی پاسخگویی سرمایه گذاران به شیوه های افشای شرکت ها که از اکثر همسالان صنعت منحرف می شوند (یعنی هنجارهای صنعت) می پردازد. SEC (مأموریت مستقل امنیت اقتصادی) بارها و بارها مبنی بر افشای پول نقد خارجی به منظور سرمایه گذاران اطلاعات بیشتر در تعیین موقعیت نقدینگی بنگاه ها اعلام کرده است. ما ارتباط بین ارزش شرکت و عدم افشای پولهای خارجی را در صنایعی که اکثر بنگاهها تصمیم به افشای پولهای خارجی را دارند بررسی می کنیم. ما افشای جزئی را به عنوان افشای سود مجدد سرمایه گذاری مجدد (PRE) تعریف می کنیم ، اما از افشای پول های خارجی جلوگیری می کنیم و می دانیم وقتی اکثر همسالان صنعت پول های خارجی را افشا می کنند ، سرمایه گذاران از افشای جزئی بنگاه های مربوط به عملیات خارجی تخفیف می دهند. این یافته نشان می دهد که سرمایه گذاران تقاضای اطلاعات مشابهی با SEC دارند ، و این که امتناع از پول نقد خارجی منجر به تخفیف در ارزیابی می شود. ما همچنین می دانیم که این تخفیف برای بنگاه هایی که پیش بینی می شود سطح بالاتری از پول نقد خارجی و سطوح بالاتر PRE داشته باشند ، بیشتر است. تخفیف در ارزش بنگاه همچنین در بین بنگاه هایی با مدیرانی که نگرانی های شغلی بیشتری دارند ، متمرکز شده است و این نشان می دهد که مدیران هزینه های افشای جزئی را به عوض تحمل هزینه اعتبار شخصی خود برای افشای کامل تغییر دهند. نتایج ما به چندین نمونه همسان و توازن آنتروپی قوی است. در حالی که ادبیات قبلی پیامدهای ارزشگذاری افشای پول های خارجی را در نظر گرفته است ، ما عواقب عدم تصمیم به جلوگیری از افشای پول های خارجی را آشکار می کنیم. یافته های ما در شکل گیری پروتکل های افشای آنها باید هم برای مدیران و هم برای سیاست گذاران مورد توجه باشد.