در این مقاله به بررسی چگونگی قرارگیری زنان ایرانی مسلمان که در رسانه های پخش کار می کنند ، نسبت به مادری و کار خود می پردازد. استدلال می کند که این زنان با امتناع از انطباق با دو تصویر کلیشه ای که توسط گفتمان های مختلف ایدئولوژیک در جامعه ایرانی به زنان نسبت داده می شوند ، ادعای خود را ادعا می کنند: “زن سنتی” که صرفاً به نقش های خانوادگی و فضای داخلی اختصاص دارد. و “زن رهایی یافته” که در جامعه فعال است و به نقش خانواده نادیده می گیرد. براساس داده های ۳۰ مصاحبه نیمه ساختار یافته ، این مقاله استدلال می کند که بیشتر این زنان بسیار تحصیل کرده و فعال ، معتقدند که نقش مادر هنوز جنبه بسیار مهمی در زندگی آنها دارد. در کل این مقاله ادعا می کند که پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ ، زنان مسلمان طبقه متوسط ایرانی هویت جدیدی ایجاد کرده اند که ارزش آموزش عالی را ارزشیابی می کند و دخالت حرفه ای در جامعه را تأیید می کند ، در حالی که وفادار به خانواده و ایده آل کردن مادری هستند.