Clostridioides difficile ، یک باسیلوس تشکیل دهنده اسپور ، یکی از دلایل عمده عفونت مرتبط با مراقبت های بهداشتی است و می تواند برای مدت طولانی در محیط بی جان زنده بماند. نمونه برداری از محیط زیست برای تشخیص C. difficile امری معمول نیست اما ممکن است به عنوان بخشی از مدیریت شیوع و در طول پروژه های تحقیقاتی انجام شود. ما یک تحقیق ادبیاتی را انجام دادیم که دوره بین ۱۹۸۰ و ۲۰۱۸ را مرور کردیم تا روشهای شناسایی این پاتوژن در محیط را بررسی کنیم. روشهای نمونه گیری قابل قبول بسیاری وجود دارد که برای غربالگری محیطی مورد استفاده قرار می گیرد ، از جمله صفحات تماس ، سواب پنبه ای ، سواب های گله شده و اسفنج ها. مطالعات جدید نشان می دهد که اسفنج ها مؤثرترین روش نمونه گیری هستند و از مزیت دیگری برخوردار هستند که قادر به نمونه برداری از مناطق بزرگتر و منحنی هستند. روشهای کشت رایج ترین روش آزمایشگاهی تشخیص C. difficile از نمونه های محیطی است. با این وجود ، بسته به نوع آگار مورد استفاده ، نتایج متغیر است و زمان چرخش می تواند طولانی باشد. روش های مولکولی مانند واکنش زنجیره ای پلیمراز در زمان واقعی (RT-PCR) ، اگرچه بیشتر برای تشخیص C. difficile از نمونه های مدفوع استفاده می شود ، اما با درجات مختلفی از موفقیت در نمونه برداری از محیط زیست استفاده شده است. مطالعات بیشتر مورد نیاز است برای تعیین اینکه آیا تکنیک های مولکولی می تواند یک روش مطمئن تر و سریعتر از نمونه برداری از محیط را ارائه دهد ، به تیم های پیشگیری از عفونت و کنترل اطمینان بیشتری مبنی بر اینکه بیماران در محیط های بیمارستانی با آلودگی کافی قرار می گیرند ، اطمینان می یابد.