سیاست های متعددی توسط دولت ها برای کاهش استفاده از اتومبیل ها به نفع سایر حالت های حمل و نقل پایدار تر اعمال شده است ، اما مطالعات تجربی شواهد گسترده ای ارائه داده اند که نشان می دهد اقدامات صرفاً بر اساس محدودیت های رانندگی یا مشوق های پولی ، به سختی اثرات طولانی مدت بر رفتارهای فردی دارند. ما با بررسی نقش احتمالی مشارکت در فعالیت های فرهنگی ، ادبیات مفهومی و تجربی را در مورد عوامل تعیین کننده رفتار تحرک افراد گسترش می دهیم. به طور هماهنگ با چارچوب مفهومی ارائه شده ، ما شواهد حاکی از این امر پیدا می کنیم که مشارکت در فعالیت های فرهنگی با احتمال بیشتر تکیه به حالت های حمل و نقل جایگزین برای اتومبیل ها همراه است ، زیرا این امر بر روی الگوهای رفتاری و شناختی افراد عمل می کند ، شکستن احمق های موجود و قفل -ins به عبارت دیگر ، سیاستهای فرهنگی گزینه ای مؤثر برای کاهش شکاف به اصطلاح “ارزش-اقدام” است.