در این مقاله ، منطقه-گرایی شهر را به عنوان یک خیال پردازی قدرتمند فضایی – سیاسی مورد بررسی قرار می دهیم که از طریق آن استراتژی های ارضی ایالتی و سیاست های مرتبط با آن به طور فزاینده ای مورد ارزیابی ، تهیه و اجرا در سراسر جهان غرب قرار می گیرند. این مقاله با تجزیه و تحلیل قانون اساسی مادی و گفتمان شهر-منطقه گرایی در فنلاند ، نشان می دهد که شهر-منطقه گرایی چارچوبی را برای برجسته کردن نقش اقتصادی ملی مهم منطقه کلانشهر و برای زیر سؤال بردن مشروعیت “دولت” فراهم کرده است. یک موجود ارضی و به عنوان یک بازیگر سیاسی. این مقاله همچنین به این نتیجه می رسد که خیالی شهر-منطقه گرایانه به شدت وابسته به نوع خاصی از استدلال های جغرافیایی اقتصادی و همچنین به سیاست دپولیتیزه کردن است. این مقاله همچنین نشان می دهد که منطقه گرایی شهر یک خیال داخلی ناهمگن است که زمینه ای برای طیف وسیعی از مباحث مختلف ، بحث های سیاسی و گفتمان فراهم می کند. در نتیجه ، مطالعات ظریف تر و تطبیقی تری در مورد اقتباس های ملی و منطقه ای خاص منطقه و شهر و منطقه گرایی همراه با پژوهش های دانشگاهی فعلی مورد نیاز است که توجه زیادی به مطالعه چگونگی ترسیم مقیاس شهر-منطقه ای از نظر سیاسی توسط ایالت ها داشته است تا بتوانند رقابت اقتصادی بین المللی را تقویت می کند.