اگرچه شرکت ها در مشارکت در انعطاف پذیری شهری سرنوشت ساز هستند ، اما هنوز سوالات حل نشده ای در مورد اینکه کدام روش ها می توانند پیاده سازی کنند ، باقی مانده اند. با توجه به اینکه مفهوم انعطاف پذیری به طرز صریح و ضمنی در طیف وسیعی از اهداف توسعه پایدار (SDG) اذعان شده است ، این تحقیق با هدف پر کردن شکاف موجود بین ملاحظات نظری در مورد نقش شرکتها در تقویت تاب آوری شهری و شیوه هایی که آنها اجرا و افشا می کنند ، است. . اول ، ما یک چارچوب نظری را بر اساس مؤلفه های استراتژیک و ابزاری می سازیم که می تواند از سهم شرکت ها در تاب آوری شهری پشتیبانی کند. متعاقباً ، ما ۱۳۸ گزارش پایداری از سازمانهایی که در ایتالیا و ژاپن فعالیت می کنند را تجزیه و تحلیل می کنیم تا نحوه شناسایی SDG ها ، به ویژه اهداف مربوط به تاب آوری و محیط زیست و اجتماعی ، در فعالیتهای خود اجرا و در گزارشهای غیر مالی خود به آنها ابلاغ شود. از آنجا که توجه بیشتر به افشاگری ها در مورد تأثیر شرکتها بر تاب آوری ، نقطه شروع فعالیت در جهت دستیابی به SDG ها است ، این مطالعه بینش جدیدی را در مورد سهم شرکت ها در تاب آوری شهرها ارائه می دهد و بدین ترتیب ادبیات مربوط به پیوند بین تجارت و شهری را پیش می برد. انعطاف پذیری