شهرنشینی سریع منجر به کمبود منابع آب منطقه ای شده و باعث عدم تعادل در منابع آب شده است. با اجرای سیاست های زیست محیطی ، مدیریت آب منطقه ای تدوین شده است. با این حال ، رابطه بین عرضه و تقاضا از منابع آب و توزیع مکانی تحت سیاست های فعلی نامشخص است ، که منجر به تاخیر در تصمیم گیری و غیرمنطقی بودن در تصمیم گیرندگان می شود. شنژن ، شهری کاملاً شهری ، به عنوان نمونه برای بحث در مورد توازن منابع آب شهری و نیروی محرک آن مورد استفاده قرار گرفت. علاوه بر این ، راهنمایی عملی برای مدیریت اکوسیستم بحث شده است. نتایج نشان داد که عرضه و تقاضای آب در شنژن در توزیع مکانی نامتوازن است. تقاضا برای منابع آب بیشتر از میزان عرضه در مقیاس شهری بود و تقاضای ناراضی حوضه ها ۸۱٫۱ درصد از کل مساحت را تشکیل می داد. عوامل اساسی که تأثیر زیادی بر تأمین آب داشتند ، زمین های ساختمانی ، جنگل ها ، آب های بدن و زمین های کشاورزی بود. تراکم جمعیت ، سرانه فضای سبز و مناطق صنعتی باعث افزایش تقاضا برای منابع آب شد. آب اکولوژیک و تقاضای آب خانگی تبدیل به نیاز اصلی آب خواهد شد. دولت باید به طور فعال مکانیسم توسعه و حفاظت از منابع آب را مورد کاوش و تمرین قرار دهد ، اولویت بندی حفاظت از آب ، بهبود بهره وری در استفاده از منابع آب و ساخت شیوه های صرفه جویی در مصرف آب. علاوه بر این ، بحث در مورد پیکربندی فضای سبز جهت کاهش تقاضای اکولوژیکی در آب توصیه می شود.