مؤسسات دولتی سابق of طولانی دارند که فقط به مهاجرت و نادیده گرفتن مهاجرت توجه دارند. با این حال این حذف شروع به تغییر می کند. تابعیت خارج از کشور نهادینه کردن توانایی افراد برای مطالبه حقوق در دولتی که ساکن نیستند اما ادعای تعلق داشتن دارند. این روند تحت برچسب های مختلفی مورد بررسی قرار گرفته است و غالباً توسط خود دولتها به عنوان مشارکت دیاسپورا گفته می شود. مانند دیاسپورها ، عناصر تابعیت فرازمینی ممکن است مسیری طولانی را به دست بیاورند ، اما تنها در چند دهه گذشته به اجرا در آمده است. مقیاس این اجرای اکنون به گونه ای است که اکثر ایالت های جهان رویکردی نهادی نسبت به شهروندانی دارند که دائماً در قلمرو ایالت دیگری ساکن هستند. این تغییر یک پیشرفت مهم در عمل دولت است. همچنین این یک تغییر چشمگیر در رابطه بین اقتدار نهادهای دولتی و فضای را نشان می دهد. حاکمیت دولت هیچگاه منحصراً در قلمرو ایالتی مورد توجه قرار نگرفته است ، اما شیوه های شهروندی فرازمینی نمونه بارز و حاکمیتی غیر سرزمینی را نشان می دهد.