این مقاله براساس یک شرح نگاری از مناطق آزاد در هندوستان و بنگلادش ، به بررسی تجارب آسیب پذیری در آنجایی می پردازد که زندگی در بین دو ایالت به دام افتاده است. این قشرها از لحاظ جغرافیایی در یک کشور قرار دارند اما از نظر سیاسی و قانونی به کشور دیگری تعلق دارند. فقدان حاکمیت قانون کشور و حضور نامنظم ساختار قدرت و کنترل حاکمیت کشور میزبان ، به تعبیر جورجیو آگامبن ، “فضای استثناء” است که زندگی روزمره با محرومیت از حقوق قانونی مشخص می شود ، اما با این وجود مشمول قانون است. ، استثمار اجتماعی-سیاسی و خشونت جنسیتی. در این مقاله با قرار گرفتن “زندگی برهنه” آگامبن در این انسدادها ، استدلال می شود که مفهوم سازی زندگی برهنه به عنوان صرفاً یک محصول مستقل ، تصویری ناکافی از منطقه رها شدن را ترسیم می کند. در این مقاله استدلال می شود که علاوه بر ایجاد حاکمیت زندگی برهنه ، ابعاد اجتماعی و جنسیتی برای یک رویکرد ظریف در این مفهوم ضروری است.