پس از تلاطم داخلی در سوریه در سال ۲۰۱۱ ، بسیاری از پناهندگان سوری در مقادیر مترقی به ترکیه مهاجرت کرده اند. ترکیه برای پناهندگان در داخل و خارج از اردوگاه های پناهندگان ، حمایت موقت را برای این پناهندگان فراهم می کند. طبق آمار اداره کل مدیریت مهاجرت وزارت کشور ، تقریباً ۱۰٪ از پناهندگان در اردوگاه های پناهندگان می مانند. این رویدادها نیاز به اردوگاه های اضافی پناهندگان را نشان می دهد. در این تغییر از وضعیت اضطراری به مرحله پایدار ، روش های انتخاب علمی و طراحی مبتنی بر علمی برای شرایط مفید است. بنابراین ، یک رویکرد راه حل سه مرحله ای توسعه می یابد. در مرحله اول ، معیارهای مختلف جغرافیایی ، اجتماعی ، زیرساختی و ریسک مربوط به ۱۰ شهر جنوب شرقی ترکیه که بسیار نزدیک به مرزهای سوریه هستند تعیین می شود. ثانیا ، این معیارها برای تعیین امتیاز در دسترس بودن اردوگاه پناهندگان در نرم افزار سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) وارد می شوند. سرانجام ، شاخص ها با استفاده از فرآیند سلسله مراتبی تحلیلی فازی (FAHP) در اولویت قرار می گیرند و سایتهای بالقوه اردوگاه پناهندگان با استفاده از تکنیک جهت ترتیب اولویت با شباهت به راه حل ایده آل (TOPSIS) رتبه بندی می شوند. در نتیجه ، ۱۵ مکان جدید اردوگاه پناهندگی با توجه به شاخص های از پیش تعیین شده ارائه می شود. این مدل به طور قطع نشان می دهد که مکان های جایگزین اردوگاه مناسب تر از اردوگاه های فعلی است.