شهرنشینی باعث ایجاد تحولات چشمگیر اقتصادی و اجتماعی در طی دهه های گذشته در چین شده است. به عنوان یک استراتژی ملی طولانی مدت ، شهرسازی فقط با منابع محیطی کافی و پایدار محیط زیست قابل اجراست. با قدردانی از اینکه ظرفیت حمل و نقل محیط زیست محیطی (EEC) یک معیار برای هدایت عمل به توسعه پایدار شهری است ، بنابراین فشار بر آن است که تغییر EECC را بطور مناسب بررسی کنیم ، تا بتوان به شهرنشینی پایدار رسیدگی مناسب کرد. در این مقاله روشی جدید از منظر باربر برای کشف تغییر عملکرد EECC در شهرنشینی سریع چین توسعه داده شده است. عملکرد EECC در آب ، زمین ، جو و چشم اندازهای کلی برای ۳۰ استان در چین بر اساس روش تعیین شده اندازه گیری شد. نتایج نشان می دهد که اکثر استانهای چین در طول فرایند شهرنشینی ، به ویژه با پیشرفت آشکار در بعد زمین ، عملکرد بهبود یافته ایک را تجربه می کنند. در اشاره به تفاوت مکانی عملکرد کلی CEC ، شکاف بین ۳۰ استان در طول سالهای مورد بررسی باریک است. با این حال ، استانهای معدودی از جمله چونگ کینگ ، شاندونگ و جیانگشی دچار افت عملکرد در عملکرد کلی CEC شده اند. عملکرد EECC در بعد جو هنوز چالشی است که بیشتر استانها با آن روبرو هستند و این نشانگر سطح بالای غلظت PM2.5 است. این یافته های تحقیق نه تنها برای دولت های چین برای تدوین ابزارهای سیاست گذاری مؤثر و اقدامات استراتژی برای بهبود وضعیت حمل محیط زیست محیطی ، بلکه برای محققان به مطالعه بیشتر در محیط زیست محیطی با ظرفیت حمل در چارچوب سایر کشورها ، منابع ارزشمندی ارائه می دهد.