این مقاله با استفاده از روش اقتصاد سیاسی به تجزیه و تحلیل تغییر از اشرافی به دموکراسی در پایان قرن ششم قبل از میلاد در آتن باستان می پردازد. استدلال می شود که به شرط تمهیدات نهادی از قبل موجود و درگیری های سیاسی آن زمان ، کلیستینز ، فریمور قانون اساسی ، مؤسساتی را انتخاب کرد که حداکثر سود خالص مورد انتظار او را به حداکثر برساند. درگیر کردن شهروندان به طور مستقیم در تصمیم گیری های سیاسی ، محافظت شدیدی در برابر تهدیدات موضع آنها ایجاد کرده و منجر به ایجاد دموکراسی مستقیم با استفاده از یک قانون اکثریت ساده و نه دولت نماینده شد.