ما تأثیر تخصیص حقوق تصمیم گیری بر نتایج وام را با استفاده از داده های اختصاصی یک بانک بررسی می کنیم. با توجه به اینکه مأمورین وام اطلاعات نرم و غیرقابل اطمینان در مورد وام گیرندگان را از طریق تعامل مکرر با گذشت زمان جمع می کنند ، بانک ما حق تصمیم در مورد برخی وام را به افسران وام اعطا می کند. برای وام های بزرگتر و پر ریسک ، بانک حق تصمیم گیری را برای اطمینان از اینکه این وام ها در صنایع متنوع است متمرکز می کند. هنگامی که وام ها نیاز به تأیید افسران سطح بالاتر دارند ، افسران وام باید اطلاعات جمع شده خود را با افسران سطح بالاتر ارتباط دهند. با توجه به اینکه افسران وام بدون توجه به اینکه وی اختیار برای اعطای وام را داشته باشد ، انگیزه ای برای وام ایجاد نمی کنند ، به نظر می رسد افشای داخلی اطلاعات نرم با هزینه ای همراه است. در رابطه با وامهایی که مأمورین وام دارای اختیار هستند ، وامهایی که نیاز به تأیید از سطوح بالاتر سلسله مراتبی دارند عبارتند از: (۱) تخفیف بیشتر در نرخ وام استاندارد ، و (۲) احتمال بیشتر از کاهش کیفیت وام در دوره بعد از تأیید. شواهد ما نشان می دهد که انگیزه افسران وام برای ایجاد وام ، در کنار ضرورت افسران بالاتر رتبه برای اتکا به اطلاعات نرم در تصمیمات وام خود ، شرایطی را ایجاد می کند که اطلاعات گزارش شده توسط افسران وام ممکن است با نگرش خوشبینانه بدست آید.