مدل تقدم سهامداران در حاکمیت شرکتی و گزارشگری مالی آنگلوساکسون مسلط است حتی اگر آن را ناکارآمد و منبع بحران قلمداد کند. احتمالات اصلاحات بطور معمول با این ادعا که سهامداران مالک شرکتهای بزرگ هستند و مدیریت باید منافع آنها را ارتقا بخشد ، تکمیل می شود. در این مقاله سعی در رد این ادعاها وجود دارد. این نشان می دهد که یک شرکت حقوقی متمایز است و نمی تواند متعلق به سهامداران آن باشد. این استدلال است که سهامداران در شرکتهای معاصر صاحبان سرمایه های ساختگی هستند که بسیار متفاوت از سرمایه واقعی است. فشارهای سیستمی به دارندگان سرمایه های ساختگی نیاز دارد که به طور مداوم سهام خود را برای دستیابی به سودهای کوتاه مدت خریداری و فروش کنند. این مقاله همچنین نشان می دهد که در یک اقتصاد جهانی ، مدت سهامداری در شرکتهای بزرگ انگلیس کاهش یافته است و سهامداران بیش از گذشته پراکنده شده اند. آنها به هیچ وجه قادر به کنترل یا هدایت شرکتها به نفع سایر ذینفعان و جامعه نیستند. در این مقاله خواستار کنار گذاشتن الگوی سهامداری از حکمرانی شده و خواستار توانمندسازی سهامداران با علاقه طولانی مدت به بهزیستی شرکتها هستیم.