در اکثر موارد ، شبکه های حسگر بی سیم (WSN) در سناریوهای بدون نظارت مستقر می شوند و با حساسیت به انرژی و هزینه کم نمایش داده می شوند ، بنابراین عملکرد WSN را مستعد تأثیر محیط خارجی و انرژی داخلی می کند. پروتکل های مسیریابی موجود سعی در بهینه سازی بهره وری انرژی و قابلیت اطمینان مسیریابی از منظر خود شبکه داشتند و نتوانستند تأثیرات محیطی از خارج را در نظر بگیرند ، و باعث می شوند که آنها نتوانند واکنش سریع در مورد تغییرات پویای محیط (مثلاً آتش سوزی) ایجاد کنند. بنابراین ، در این پروتکل های مسیریابی ، زنده ماندن مسیریابی در محیط های سخت سؤال برانگیز است. برای مقابله با این مسئله ، مقاله یک پروتکل مسیریابی چند منظوره-همجوشی محیط (EFMRP) را برای ارائه خدمات ارسال پیام پایدار در محیط های سخت پیشنهاد می کند. در EFMRP ، تصمیم گیری های مسیریابی با توجه به زمینه پتانسیل مختلط از نظر عمق ، انرژی باقیمانده و محیط زیست انجام می شود. ایده اصلی این رویکرد دستورالعمل بسته های داده برای انتخاب مسیرهایی با بهترین تجارت در بین زمان تاخیر ، حفظ انرژی و زنده ماندن مسیریابی است. از آنجا که میدان محیطی با استفاده از قابلیت سنجش WSN ساخته و به روز می شود ، مسیرهای ساخته شده می توانند از عبور از مناطق خطرناک برای ایمن نگه داشتن مسیرها جلوگیری کنند. برای بهبود عملکرد EFMRP ، مکانیسم های مخصوص نگهداری ، تخصیص ترافیک و عقب نشینی پیشنهاد شده است. ما به بررسی تأثیر پارامترهای پیکربندی و تعداد مسیرها به ترتیب بر عملکرد مسیریابی پرداخته و EFMRP را با توجه به پروتکل های مسیریابی متداول مقایسه می کنیم. نتایج تجربی نشان می دهد که EFMRP می تواند پیشرفت قابل توجهی در نسبت تحویل بسته ها و طول عمر شبکه در محیط های سخت بدست آورد.