هدف از مطالعه است
اکثر مردم ساکن استان کوریتنگا ، بورکینا فاسو ، برای مراقبت های بهداشتی روزانه خود به گیاهان دارویی بسیار وابسته هستند. دانش مربوط به استفاده از گیاهان دارویی توسط شفابخشهای سنتی به دلیل اینکه معمولاً از یک نسلی به نسل دیگر فقط به صورت کلامی منتقل می شود ، مورد تهدید جدی قرار می گیرد. علاوه بر این ، تغییرات اخیر محیطی ، جنگل زدایی ، و میزان پایدار بهره برداری ، خطر جدی برای تنوع گونه های گیاهی را نشان می دهد. بنابراین ، نیاز به ضبط و مستند سازی دانش بومی گیاهان دارویی در این کشور وجود دارد. هدف از این مطالعه گزارش استفاده از گیاهان دارویی توسط شفابخشهای سنتی برای معالجه بیماریهای انسانی در یک منطقه روستایی واقع در منطقه شرق مرکز بورکینا فاسو (منطقه باسکور) است که هنوز از منظر اتنوبوتانیک مورد مطالعه قرار نگرفته است. از نظر
مواد و روش ها
این تحقیق طی یک دوره ۸ ماهه و با استفاده از مصاحبه های باز و نیمه ساختار یافته انجام شده است. درمجموع ۴۱ شفابخش سنتی مصاحبه شد و جلسات گروهی با اعضای خانواده و ساکنان محلی دیگر که دانش طب سنتی داشتند برگزار شد.
نتایج
در مجموع ۱۹۰ گونه گیاهی ثبت شد. بیشتر گیاهان دارویی که برای تهیه مزخرفات مورد استفاده قرار می گرفتند گیاهان دارویی بودند و برگهای آنها بیشترین استفاده را داشتند. درصد بالایی از گیاهان در برابر بیماری های دستگاه گوارش و مالاریا ، که از بیماری های شایع در منطقه مورد مطالعه هستند استفاده شد. منبع اصلی درمان ها از گیاهان وحشی ناشی می شود و این نشان می دهد که کشت گیاهان دارویی یک روش معمول نیست.
نتیجه گیری
مطالعه ما نشانگر موجودی در گیاهان دارویی است که در منطقه روستایی بورکینا فاسو مورد استفاده قرار می گیرد و تأیید می کند که گیاهان وحشی به عنوان داروهای درمانی در این منطقه به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند. داده های جمع آوری شده ممکن است به جلوگیری از از دست رفتن دانش سنتی در مورد استفاده از گیاهان دارویی که توسط شفابخشهای سنتی بازداشت شده اند ، کمک کند و اطلاعات اولیه مورد نیاز را با توجه به تحقیقات فیتوشیمیایی آینده در مورد گیاهان مورد استفاده نشان دهد.